वाचा

नेपालीमा व्लग शुरू गर्ने बेलामा मलाई टन्न मान्छेले सोधेका थिए- “सक्छ्यौ?” विश्वासका साथ सक्छू भनिँन मात्र, मलाई रिस पनि उठ्यो, “ए, मेरो नेपाली नराम्रो छ भनेको?” व्लग शुरू गर्दा मैले आफूसित वाचा गरेकीथिएँ- अब नेपालीमा आफ्नो लेखाइ सपार्छु।

म नेपाली बोल्न त राम्रो बोल्छु। नेपाली मेरो मातृ भाषा हो, र म यसलाई माया पनि गर्छु। तर नेपालीमा लेख्ने बानी उसै त कम, त्यसमाथि ए लेभल पढ्न थालिपछिको त कुरै अर्कै भयो। हुन त नेपाली पढ्दैखेरी पनि जीवनी र व्याकरण पढेर फुर्सदै भएन। लेख रचना लेख्ने प्रोत्साहन थोरै मात्र भयो।

मेरो डायरीमा मैले सुरूदेखिनै अङ्ग्रेजीमा लेखेँ। डायरी शुरू गर्दा म एघार वर्ष पुगेकी थिएँ। त्यतिबेला म धेरै किताब पढ्थेँ, तर लेख्न अल्छी गर्थेँ। अङ्ग्रेजी सपार्न पनि मैले दैनिकि लेख्न शुरू गरेकी थिएँ। अब देखि आफ्नो नेपाली लेखाइ म मेरो नेपाली ब्लगमा लेखिरहन कोशिस गर्छु। मैले ठुला ठुला कृतिको शैलीमा लेख्नु पनि पर्दैन, आफ्नो अङ्गरेजी ब्लगमा जसरी सरल भाषामा लेखेर पढ्न लायक कुरा रमाएलो गरी लेख्न पाए मलाई पुग्छ। त्यति गर्न अल्छि गरेँ भने उपन्यास टाढाको कुरा मात्र होइन, असम्भव हुन्छ।